گنج گم‌شده

هوای روی تو دارم نمی‌گذارندم / مگر به کوی تو این ابرها ببارندم

مرا که مست توام این خمار خواهد کشت / نگاه کن که به دست که می‌سپارندم

مگر در این شب دیر انتظار عاشق‌کش / به وعده‌های وصال تو زنده دارندم

غم نمی‌خورد ایام و جای رنجش نیست / هزار شکر که بی‌غم نمی‌گذارندم

سری به سینه فرو برده‌ام مگر روزی / چو گنج گم‌شده زین کنج غم برآرندم

چه باک اگر به دل بی‌غمان نبردم راه / غم شکسته دلانم که می‌گسارندم

من آن ستارۀ شب زنده‌دار امیدم / که عاشقان تو تا روز می‌شمارندم

چه جای خواب که هر شب محصلان فراق / خیال روی تو بر دیده می‌گمارندم

هنوز دست نشسته‌ست غم ز خون دلم / چه نقش‌های که ازین دست می‌نگارندم

کدام مست می از خون سایه خواهد کرد / که همچو خوشۀ انگور می‌فشارندم

ــ هوشنگ ابتهاج (سایه)