فلک را جور بی اندازه گشته است / جهان را رسم و آیین تازه گشته است
هزار امروز هم آواز زاغ است / گل از بیرونقیها خار باغ است
نه خندان غنچه نه سرو از غم آزاد / نه گل خرم نه بلبل خاطرش شاد
غم دیرینه گر در سینه داری / چه غم گر بادۀ دیرینه داری
دو چیز انده برد از خاطر تنگ / نی خوشنغمه و مرغ خوشآهنگ
فلک را عادت دیرینه این است / که با آزادگان دائم به کین است
ــ میرزا نصیر اصفهانی
