آب کم جو تشنگی آور بدست

هر چه رویید از پی محتاج رست / تا بیابد طالبی چیزی که جست

حق تعالی گر سماوات آفرید / از برای دفع حاجات آفرید

هر کجا دردی دوا آنجا رود / هر کجا فقری نوا آنجا رود

هر کجا مشکل جواب آنجا رود / هر کجا کشتی است آب آنجا رود

آب کم جو تشنگی آور بدست / تا بجوشد آب از بالا و پست

ــ مولانا

که سکوت شد جوابم

تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم / صنما چه می‌شتابی که بکشتی از شتابم

تو رئیسی و امیری دم و پند کس نگیری / صنما چه زودسیری که ز سیریت خرابم

عجب آسمان چه بارد که زمین مطیع نبود / تو هر آنچ پیشم آری چه کنم که برنتابم

تو چو من اگر بجویی به شمار خاک یابی / چو تویی اگر بجویم به چراغ‌ها نیابم

نفسی وجود دارم که تو را سجود آرم / که سجود توست جانا دعوات مستجابم

تو بگفتیم که دل را ز جهانیان فروشو / دل خود چگونه شویم چو ببرد هجرت آبم

به سحر تویی صبوحم به سفر تویی فتوحم / به بدل تویی بهشتم به عمل تویی ثوابم

تو چو بوبک ربابی به ستیزه تن زدستی / من خسته از ستیزت به نفیر چون ربابم

تو نه آن شکرجوابی که جواب من نیایی / مگر احمقم گرفتی که سکوت شد جوابم

ــ مولانا

من از عالم تو را تنها گزینم

 من از عالم تو را تنها گزینم / روا داری که من غمگین نشینم

دل من چون قلم اندر کف توست / ز توست ار شادمان وگر حزینم

بجز آنچ تو خواهی من چه باشم / بجز آنچ نمایی من چه بینم

گه از من خار رویانی گهی گل / گهی گل بویم و گه خار چینم

مرا تو چون چنان داری چنانم / مرا تو چون چنین خواهی چنینم

در آن خمی که دل را رنگ بخشی / چه باشم من چه باشد مهر و کینم

تو بودی اول و آخر تو باشی / تو به کن آخرم از اولینم

چو تو پنهان شوی از اهل کفرم / چو تو پیدا شوی از اهل دینم

بجز چیزی که دادی من چه دارم / چه می جویی ز جیب و آستینم

ــ مولانا

گوی منی

آمده‌ام که تا به خود گوش کشان کشانمت / بی‌دل و بی‌خودت کنم در دل و جان نشانمت

آمده‌ام بهار خوش پیش تو ای درخت گل / تا که کنار گیرمت خوش خوش و می‌فشانمت

آمده‌ام که تا تو را جلوه دهم در این سرا / همچو دعای عاشقان فوق فلک رسانمت

آمده‌ام که بوسه‌ای از صنمی ربوده‌ای / بازبده به خوشدلی خواجه که واستانمت

گل چه بود که گل تویی ناطق امر قل تویی / گر دگری نداندت چون تو منی بدانمت

جان و روان من تویی فاتحه خوان من تویی / فاتحه شو تو یک سری تا که به دل بخوانمت

صید منی شکار من گرچه ز دام جسته‌ای / جانب دام بازرو ور نروی برانمت

شیر بگفت مر مرا نادره آهوی برو / در پی من چه می‌دوی تیز که بردرانمت

زخم پذیر و پیش رو چون سپر شجاعتی / گوش به غیر زه مده تا چو کمان خمانمت

از حد خاک تا بشر چند هزار منزلست / شهر به شهر بردمت بر سر ره نمانمت

هیچ مگو و کف مکن سر مگشای دیگ را / نیک بجوش و صبر کن زانک همی‌پرانمت

نی که تو شیرزاده‌ای در تن آهوی نهان / من ز حجاب آهوی یک رهه بگذرانمت

گوی منی و می‌دوی در چوگان حکم من / در پی تو همی‌دوم گر چه که می‌دوانمت

ــ مولانا

چون برآمد آفتابت محو شد گفتارها

در میان پرده خون عشق را گلزارها / عاشقان را با جمال عشق بی‌چون کارها

عقل گوید شش جهت حدست و بیرون راه نیست / عشق گوید راه هست و رفته‌ام من بارها

عقل بازاری بدید و تاجری آغاز کرد / عشق دیده زان سوی بازار او بازارها

ای بسا منصور پنهان ز اعتماد جان عشق / ترک منبرها بگفته برشده بر دارها

عاشقان دردکش را در درونه ذوق‌ها / عاقلان تیره‌دل را در درون انکارها

عقل گوید پا منه کاندر فنا جز خار نیست / عشق گوید عقل را کاندر توست آن خارها

هین خمش کن خار هستی را ز پای دل بکن / تا ببینی در درون خویشتن گلزارها

شمس تبریزی تویی خورشید اندر ابر حرف / چون برآمد آفتابت محو شد گفتارها

ــ مولانا

ما را سفری فتاد بی‌ما

ما را سفری فتاد بی‌ما / آنجا دل ما گشاد بی‌ما

آن مه که ز ما نهان همی‌شد / رخ بر رخ ما نهاد بی‌ما

چون در غم دوست جان بدادیم / ما را غم او بزاد بی‌ما

ماییم همیشه مست بی‌می / ماییم همیشه شاد بی‌ما

ما را مکنید یاد هرگز / ما خود هستیم یاد بی‌ما

بی ما شده‌ایم شاد گوییم / ای ما که همیشه باد بی‌ما

ــ مولانا

افکنده شو

گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما / ور زان که نه‌ای مطرب گوینده شوی با ما

گر زان که تو قارونی در عشق شوی مفلس / ور زان که خداوندی هم بنده شوی با ما

یک شمع از این مجلس صد شمع بگیراند / گر مرده‌ای ور زنده هم زنده شوی با ما

پاهای تو بگشاید روشن به تو بنماید / تا تو همه تن چون گل در خنده شوی با ما

در ژنده درآ یک دم تا زنده‌دلان بینی / اطلس به دراندازی در ژنده شوی با ما

چون دانه شد افکنده بررست و درختی شد / این رمز چو دریابی افکنده شوی با ما

شمس‌الحق تبریزی با غنچۀ دل گوید / چون باز شود چشمت بیننده شوی با ما

ــ مولانا

آهوی جانم سر صحرای تو دارد

دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد / رخ فرسودۀ زردم غم صفرای تو دارد

سر من مست جمالت دل من دام خیالت / گهر دیده نثار کف دریای تو دارد

ز تو هر هدیه که بردم به خیال تو سپردم / که خیال شکرینت فر و سیمای تو دارد

غلطم گر چه خیالت به خیالات نماند / همه خوبی و ملاحت ز عطاهای تو دارد

گل صدبرگ به پیش تو فروریخت ز خجلت / که گمان برد که او هم رخ رعنای تو دارد

سر خود پیش فکنده چو گنه کار تو عرعر / که خطا کرد و گمان برد که بالای تو دارد

جگر و جان عزیزان چو رخ زهره فروزان / همه چون ماه گدازان که تمنای تو دارد

دل من تابه حلوا ز بر آتش سودا / اگر از شعله بسوزد نه که حلوای تو دارد

هله چون دوست به دستی همه جا جای نشستی / خنک آن بی‌خبری کو خبر از جای تو دارد

اگرم در نگشایی ز ره بام درآیم / که زهی جان لطیفی که تماشای تو دارد

به دو صد بام برآیم به دو صد دام درآیم / چه کنم آهوی جانم سر صحرای تو دارد

خمش ای عاشق مجنون بمگو شعر و بخور خون / که جهان ذره به ذره غم غوغای تو دارد

سوی تبریز شو ای دل بر شمس الحق مفضل / چو خیالش به تو آید که تقاضای تو دارد

ــ مولانا

رنگ بهار

چون دید رخ زرد من آن شُهره‌نگار  / گفتا که دگر به وصلم امید مدار

زیرا که تو ضد ما شدی در دیدار / تو رنگ خزان داری و من رنگ بهار

ــ مولانا

بگو دل را

بگو دل را که گرد غم نگردد / ازیرا غم به خوردن کم نگردد

نبات آب و گل جمله غم آمد / که سور او بجز ماتم نگردد

مگرد ای مرغ دل پیرامن غم / که در غم پر و پا محکم نگردد

دل اندر بی‌غمی پری بیابد / که دیگر گرد این عالم نگردد

دلا این تن عدو کهنۀ تست / عدو کهنه خال و عم نگردد

دلا سر سخت کن کم کن ملولی / ملول اسرار را محرم نگردد

چو ماهی باش در دریای معنی / که جز با آب خوش همدم نگردد

ملالی نیست ماهی را ز دریا / که بی‌دریا خود او خرم نگردد

یکی دریاست در عالم نهانی / که در وی جز بنی آدم نگردد

ز حیوان تا که مردم وانبرد / درون آب حیوان هم نگردد

خموش از حرف زیرا مرد معنی / بگرد حرف لا و لم نگردد

ــ مولانا

دلدار من

بیا بیا دلدار من دلدار من / درآ درآ در کار من در کار من

تویی تویی گلزار من گلزار من / بگو بگو اسرار من اسرار من

بیا بیا درویش من درویش من / مرو مرو از پیش من از پیش من

تویی تویی هم کیش من هم کیش من / تویی تویی هم خویش من هم خویش من

هر جا روم با من روی با من روی / هر منزلی محرم شوی محرم شوی

روز و شبم مونس تویی مونس تویی / دام مرا خوش آهویی خوش آهویی

ای شمع من بس روشنی بس روشنی / در خانه‌ام چون روزنی چون روزنی

تیر بلا چون دررسد چون دررسد / هم اسپری هم جوشنی هم جوشنی

صبر مرا برهم زدی برهم زدی / عقل مرا رهزن شدی رهزن شدی

دل را کجا پنهان کنم / در دلبری تو بی‌حدی تو بی‌حدی

ای فخر من سلطان من سلطان من / فرمان ده و خاقان من خاقان من

چون سوی من میلی کنی میلی کنی / روشن شود چشمان من چشمان من

هر جا تویی جنت بود جنت بود / هر جا روی رحمت بود رحمت بود

چون سایه‌ها در چاشتگه / فتح و ظفر پیشت دود پیشت دود

فضل خدا همراه تو همراه تو / امن و امان خرگاه تو خرگاه تو

بخشایش و حفظ خدا حفظ خدا / پیوسته در درگاه تو درگاه تو

ــ مولانا

قطره‌ای را لا کن

ما زیباییم خویش را زیبا کن / خو با ما کن ز دیگران خو واکن

یک قطره مباش خویش را دریا کن / دریا خواهی تو، قطره‌ای را لا کن

ــ مولانا

پوشیده چون جان

پوشیده چون جان می‌روی اندر میان جان من / سرو خرامان منی ای رونق بستان من

چون می‌روی بی‌من مرو ای جان جان بی‌تن مرو / وز چشم من بیرون مشو ای شعلۀ تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم / چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم / ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من

بی‌پا و سر کردی مرا بی‌خواب و خور کردی مرا / در پیش یعقوب اندرآ ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم / ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

گل جامه‌در از دست تو وی چشم نرگس مست تو / ای شاخه‌ها آبست تو وی باغ بی‌پایان من

یک لحظه داغم می‌کشی یک دم به باغم می‌کشی / پیش چراغم می‌کشی تا وا شود چشمان من

ای جان پیش از جان‌ها وی کان پیش از کان‌ها / ای آن بیش از آن‌ها ای آن من ای آن من

چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست / اندیشه‌ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من

بر یاد روی ماه من باشد فغان و آه من / بر بوی شاهنشاه من هر لحظه‌ای حیران من

ای جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشیدت جدا / بی تو چرا باشد چرا ای اصل چار ارکان من

ای شه صلاح‌الدین من ره‌دان من ره‌بین من / ای فارغ از تمکین من ای برتر از امکان من

ــ مولانا

مرا مگذار مگذار

مرا یارا چنین بی‌یار مگذار / ز من مگذر مرا مگذار مگذار

به زنهارت درآمد جان چاکر / مرا در هجر بی‌زنهار مگذار

طبیبی بلک تو عیسی وقتی / مرو ما را چنین بیمار مگذار

مرا گفتی که ما را یار غاری / چنین تنها مرا در غار مگذار

تو را اندک نماید هجر یک شب / ز من پرس اندک و بسیار مگذار

مینداز آتش اندک به سینه / که نبود آتش اندک خوار مگذار

دمم بگسست لیکن بار دیگر / ز من بشنو مرا این بار مگذار

ــ مولانا