مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند / مرا جمال تو باید قمر چه سود کند
چو مست چشم تو نبود شراب را چه طرب / چو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند
مرا زکات تو باید خزینه را چه کنم / مرا میان تو باید کمر چه سود کند
چو یوسفم تو نباشی مرا به مصر چه کار / چو رفت سایه سلطان حشر چه سود کند
چو آفتاب تو نبود ز آفتاب چه نور / چو منظرم تو نباشی نظر چه سود کند
لقای تو چو نباشد بقای عمر چه سود / پناه تو چو نباشد سپر چه سود کند
شبم چو روز قیامت دراز گشت ولی / دلم سحور تو خواهد سحر چه سود کند
شبی که ماه نباشد ستارگان چه زنند / چو مرغ را نبود سر دو پر چه سود کند
چو زور و زهره نباشد سلاح و اسب چه سود / چو دل دلی ننماید جگر چه سود کند
چو روح من تو نباشی ز روح ریح چه سود / بصیرتم چو نبخشی بصر چه سود کند
مرا بجز نظر تو نبود و نیست هنر / عنایتت چو نباشد هنر چه سود کند
جهان مثال درخت است برگ و میوه ز توست / چو برگ و میوه نباشد شجر چه سود کند
گذر کن از بشریت فرشته باش دلا / فرشتگی چو نباشد بشر چه سود کند
خبر چو محرم او نیست بیخبر شو و مست / چو مخبرش تو نباشی خبر چه سود کند
ز شمس مفخر تبریز آنک نور نیافت / وجود تیره او را دگر چه سود کند
ــ مولانا
