الهی به آنانکه در تو گُمند

الهی به مستان میخانه‌ات / به عقل آفرینان دیوانه‌ات

الهی به آنانکه در تو گُمند / نهان از د ل و دیدۀ مردمند

به دریا کش لُجّۀ کبریا / که آمد به شأنش فرود إنّما

به دُرّی که عرش است او را صدف / به ساقیّ کوثر به شاه نجف

به نور دل صبح‌خیزان عشق / ز شادی به اندُه‌گریزان عشق

به آن دل‌پرستان بی پا و سر / به شادی‌فروشان بی شور و شر

به رندان سر مست آگاه‌دل / که هرگز نرفتند جز راه دل

به مستان افتاده در پای خُم / به مخمور با مرگ در اشتُلم

به شام غریبان به جام صبوح / کز ایشانْست شام سحر را فتوح

کز آن خوبرو چشم بد دور باد / غلط دور گفتم که خود کور باد

که خاکم گِل از آب انگور کن / سراپای من آتش طور کن

خدا را به جان خراباتیان / کزین تهمتِ هستیم وارهان

به میخانۀ وحدتم راه ده / دل زنده و جان آگاه ده

که از کثرت خلق تنگ آمدم / به هر سو شدم سر به سنگ آمدم

مِئی ده که چون ریزیش در سبو / برآرد سبو از دل آواز هو

از آن می که در دل چو منزل کند / بدن را فروزان‌تر از دل کند

از آن می که چون عکسش افتد به باغ / کند غنچه را گوهر شب چراغ

از آن می که چون عکس بر لب زند / لب شیشه تبخاله از تب زند

از آن می که گر شب ببیند به خواب / به شب سر زند از دلِ آفتاب

از آن می که گر عکسش افتد به جان / تواند در آن دید حق را عیان

از آن می که چون ریزیش در سبو / همه قُل هو الله آید از او

از آ ن می که در خم چو گیرد قرار / برآرد ز خود آتشی چون چنار

مئی صاف ز الودگیِّ بشر / مبدّل به خیر اندر او جمله شر

مئی معنی افروز و صورت گداز / مئی گشته معجون راز و نیاز

مئی از منیّ و توئی گشته پاک / شود خون فتد قطره‌ای گر به خاک

به یک قطره آبم ز سر در گذشت / به یک آه بیمار ما درگذشت

چشی گر از آن باده کوکو زنی / شدی چون از آن مست هوهو زنی

دماغم ز میخانه بویی شنید / حذر کن که دیوانه هویی شنید

بگیرید زنجیرم ای دوستان / که پیلم کند یاد هندوستان

دماغم پریشان شد از بوی می / فرو نایدم سر به کاوس و کی

پریشان دماغیم ساقی کجاست / شراب ز شب مانده باقی کجاست

بزن هر قدر خواهیم پا به سر / سر مست از پا ندارد خبر

مئی را که باشد در او این صفت / نباشد بغیر از می معرفت

تو در حلقۀ می پرستان درآ / که چیزی نبینی بغیر از خدا

کنی خاک میخانه گر توتیا / ببینی خدا را به چشم خدا

به میخانه آ و صفا را ببین / ببین خویش را و خدا را ببین

بیا تا به ساقی کنیم اتّفاق / درون‌ها مصفّی کنیم از نفاق

چو مستان به هم مهربانی کنیم / دمی بی‌ریا زندگانی کنیم

بگیریم یک دم چو باران به هم / که اینک فتادیم یارا ن به هم

مغنّی سحر شد خروشی برآر / ز خامانِ افسرده جوشی برآر

که افسردۀ صحبت زاهدم / خراب می و ساغر و شاهدم

بیا تا سری در سر خم کنیم / من و تو تو و من همه گم کنیم

سرم در سر می پرستانِ مست / که جز می فراموششان هر چه هست

فزون از دو عالم تو در عالمی / بدین سان چرا کوتهیّ و کمی

چه افسرده‌ای رنگ رندان بگیر / چرا مرده‌ای آب حیوان بگیر

از این دین به دنیا فروشان مباش / بجز بندۀ باده‌نوشان مباش

چه درماندۀ دلق و سجّاده‌ای / مکش بار محنت بکش باده‌ای

مکن قصّۀ زاهدان هیچ گوش / قدح تا توانی بنوشان و نوش

حدیث فقیهان برِ ما مکن / ز قطره سخن پیش دریا مکن

که نور یقین از دلم جوش زد / جنون آمد و بر صف هوش زد

قلم بشکن و دور افکن سَبَق / بشویان کتاب و بسوزان ورق

که گفته که چندین ورق را ببین / ورق را بگردان و حق را ببین

تعالی‌اللَه از جلوۀ آفتاب / که بر جملگی تافت چون آفتاب

بدین جلوه از جا نرفتی چه‌ای / تو سنگی کلوخی جمادی چه‌ای

صبوح است ساقی برو می بیار / فتوح است مطرب دف و نی بیار

نماز ارنه از روی مستی کنی / به مسجد درون بت‌پرستی کنی

رخ ای زاهد از می‌پرستان متاب / تو در آتش افتاده‌ای ما در آب

ندوزی چو حیوان نظر بر گیاه / بیابی اگر لذّت اشک و آه

همه مستی و شور و حالیم ما / ز تو چون همه قیل و قالیم ما

دگر طعنۀ باده بر ما مزن / که صد مار زن بهتر از طعنه زن

به مسجد رو و قتل و غارت ببین / به میخانه آ و طهارت ببین

به میخانه آ و حضوری بکن / سیه‌کاسه‌ای کسب نوری بکن

چو من گر از آن باده بی من شوی / به گلخن در آ ن رشگ گلشن شوی

چه آب است کآتش به جان افکند / که گر پیر نوشد جوان افکند

ــ میر رضی‌الدین آرتیمانی