سر فتنه دارد دگر روزگار

بیا ساقی آن می که حال آورد / کرامت فزاید کمال آورد

به من ده که بس بی‌دل افتاده‌ام / وز این هر دو بی‌حاصل افتاده‌ام

بیا ساقی آن می که عکسش ز جام / به کیخسرو و جم فرستد پیام

بده تا بگویم به آواز نی / که جمشید کی بود و کاووس کی

بیا ساقی آن کیمیای فتوح / که با گنج قارون دهد عمر نوح

بده تا به رویت گشایند باز / در کامرانی و عمر دراز

بده ساقی آن می کز او جام جم / زند لاف بینایی اندر عدم

به من ده که گردم به تأیید جام / چو جم آگه از سر عالم تمام

دم از سیر این دیر دیرینه زن / صلایی به شاهان پیشینه زن

همان منزل است این جهان خراب / که دیده‌ست ایوان افراسیاب

کجا رای پیران لشکرکشش / کجا شیده آن ترک خنجرکشش

نه تنها شد ایوان و قصرش به باد / که کس دخمه نیزش ندارد به یاد

همان مرحله‌ست این بیابان دور / که گم شد در او لشکر سلم و تور

بده ساقی آن می که عکسش ز جام / به کیخسرو و جم فرستد پیام

چه خوش گفت جمشید با تاج و گنج / که یک جو نیرزد سرای سپنج

بیا ساقی آن آتش تابناک / که زردشت می‌جویدش زیر خاک

به من ده که در کیش رندان مست / چه آتش‌پرست و چه دنیاپرست

بیا ساقی آن بکر مستور مست / که اندر خرابات دارد نشست

به من ده که بدنام خواهم شدن / خراب می و جام خواهم شدن

بیا ساقی آن آب اندیشه‌سوز / که گر شیر نوشد شود بیشه‌سوز

بده تا روم بر فلک شیر گیر  / به هم بر زنم دام این گرگ پیر

بیا ساقی آن می که حور بهشت / عبیر ملایک در آن می سرشت

بده تا بخوری در آتش کنم / مشام خرد تا ابد خوش کنم

بده ساقی آن می که شاهی دهد / به پاکی او دل گواهی دهد

می‌ام ده مگر گردم از عیب پاک / بر آرم به عشرت سری زین مغاک

چو شد باغ روحانیان مسکنم / در اینجا چرا تخته‌بند تنم

شرابم ده و روی دولت ببین / خرابم کن و گنج حکمت ببین

من آنم که چون جام گیرم به دست / ببینم در آن آینه هر چه هست

به مستی دم پادشاهی زنم / دم خسروی در گدایی زنم

به مستی توان در اسرار سفت / که در بیخودی راز نتوان نهفت

که حافظ چو مستانه سازد سرود / ز چرخش دهد زهره آواز رود

مغنی کجایی به گلبانگ رود / به یاد آور آن خسروانی سرود

که تا وجد را کارسازی کنم / به رقص آیم و خرقه‌بازی کنم

به اقبال دارای دیهیم و تخت / بهین میوه‌ی خسروانی درخت

خدیو زمین پادشاه زمان / مه برج دولت شه کامران

که تمکین اورنگ شاهی از اوست / تن آسایش مرغ و ماهی از اوست

فروغ دل و دیدۀ مقبلان / ولی نعمت جان صاحبدلان

الا ای همای همایون نظر / خجسته سروش مبارک خبر

فلک را گهر در صدف چون تو نیست / فریدون و جم را خلف چون تو نیست

به جای سکندر بمان سال‌ها / به دانادلی کشف کن حال‌ها

سر فتنه دارد دگر روزگار  / من و مستی و فتنۀ چشم یار

یکی تیغ داند زدن روز کار / یکی را قلمزن کند روزگار

مغنی بزن آن نوآیین سرود / بگو با حریفان به آواز رود

مرا با عدو عاقبت فرصت است / که از آسمان مژدۀ نصرت است

مغنی نوای طرب ساز کن / به قول و غزل قصه آغاز کن

که بار غمم بر زمین دوخت پای / به ضرب اصولم برآور ز جای

مغنی نوایی به گلبانگ رود / بگوی و بزن خسروانی سرود

روان بزرگان ز خود شاد کن / ز پرویز و از باربد یاد کن

مغنی از آن پرده نقشی بیار / ببین تا چه گفت از درون پرده‌دار

چنان برکش آواز خنیاگری / که ناهید چنگی به رقص آوری

رهی زن که صوفی به حالت رود / به مستی وصلش حوالت رود

مغنی دف و چنگ را ساز ده / به آیین خوش نغمه آواز ده

فریب جهان قصۀ روشن است / ببین تا چه زاید شب آبستن است

مغنی ملولم دوتایی بزن / به یکتایی او که تایی بزن

همی‌بینم از دور گردون شگفت / ندانم که را خاک خواهد گرفت

دگر رند مغ آتشی میزند / ندانم چراغ که بر می‌کند

در این خونفشان عرصۀ رستخیز / تو خون صراحی و ساغر بریز

به مستان نوید سرودی فرست / به یاران رفته درودی فرست

ــ لسان‌الغیب حافظ