حیفست که طوطی و زغن هم قفسانند

این جا شکری هست که چندین مگسانند / یا بوالعجبی کاین همه صاحب هوسانند

بس در طلبت سعی نمودیم و نگفتی / کاین هیچ کسان در طلب ما چه کسانند

ای قافله‌سالار چنین گرم چه رانی / آهسته که در کوه و کمر بازپسانند

صد مشعله افروخته گردد به چراغی / این نور تو داری و دگر مقتبسانند

من قلب و لسانم به وفاداری و صحبت / و اینان همه قلبند که پیش تو لسانند

آنان که شب آرام نگیرند ز فکرت / چون صبح پدیدست که صادق نفسانند

و آنان که به دیدار چنان میل ندارند / سوگند توان خورد که بی عقل و خسانند

دانی چه جفا می‌رود از دست رقیبت / حیفست که طوطی و زغن هم قفسانند

در طالع من نیست که نزدیک تو باشم / می‌گویمت از دور دعا گر برسانند

ــ شیخ اجل سعدی