کدام کوه که باد توش چو که نربود

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود / بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

غزل‌سرا شدم از دست عشق و دست زنان / بسوخت عشق تو ناموس و شرم و هر چم بود

عفیف و زاهد و ثابت قدم بدم چون کوه / کدام کوه که باد توش چو که نربود

اگر کُهم هم از آواز تو صدا دارم / وگر کَهم همه در آتش توم که دود

وجود تو چو بدیدم شدم ز شرم عدم / ز عشق این عدم آمد جهان جان به وجود

به هر کجا عدم آید وجود کم گردد / زهی عدم که چو آمد از او وجود افزود

فلک کبود و زمین همچو کور راه نشین / کسی که ماه تو بیند رهد ز کور و کبود

مثال جان بزرگی نهان به جسم جهان / مثال احمد مرسل میان گبر و جهود

ستایشت به حقیقت ستایش خویش است / که آفتاب‌ستا چشم خویش را بستود

ستایش تو چو دریا زبان ما کشتی / روان مسافر دریا و عاقبت محمود

مرا عنایت دریا چو بخت بیدارست / مرا چه غم اگرم هست چشم خواب آلود

 ــ مولانا