بیا به میکده و چهره ارغوانی کن

غلام نرگس مست تو تاجدارانند / خراب باده لعل تو هوشیارانند

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز / و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند

ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر / که از یمین و یسارت چه سوگوارانند

گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار و ببین / که از تطاول زلفت چه بی‌قرارانند

نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو / که مستحق کرامت گناهکارانند

نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس / که عندلیب تو از هر طرف هزارانند

تو دستگیر شو ای خضر پی‌خجسته که من / پیاده می‌روم و همرهان سوارانند

بیا به میکده و چهره ارغوانی کن / مرو به صومعه کان جا سیاه‌کارانند

خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد / که بستگان کمند تو رستگارانند

ــ لسان‌الغیب حافظ