چو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند

مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند / مرا جمال تو باید قمر چه سود کند

چو مست چشم تو نبود شراب را چه طرب / چو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند

مرا زکات تو باید خزینه را چه کنم / مرا میان تو باید کمر چه سود کند

چو یوسفم تو نباشی مرا به مصر چه کار / چو رفت سایه سلطان حشر چه سود کند

چو آفتاب تو نبود ز آفتاب چه نور / چو منظرم تو نباشی نظر چه سود کند

لقای تو چو نباشد بقای عمر چه سود / پناه تو چو نباشد سپر چه سود کند

شبم چو روز قیامت دراز گشت ولی / دلم سحور تو خواهد سحر چه سود کند

شبی که ماه نباشد ستارگان چه زنند / چو مرغ را نبود سر دو پر چه سود کند

چو زور و زهره نباشد سلاح و اسب چه سود / چو دل دلی ننماید جگر چه سود کند

چو روح من تو نباشی ز روح ریح چه سود / بصیرتم چو نبخشی بصر چه سود کند

مرا بجز نظر تو نبود و نیست هنر / عنایتت چو نباشد هنر چه سود کند

جهان مثال درخت است برگ و میوه ز توست / چو برگ و میوه نباشد شجر چه سود کند

گذر کن از بشریت فرشته باش دلا / فرشتگی چو نباشد بشر چه سود کند

خبر چو محرم او نیست بی‌خبر شو و مست / چو مخبرش تو نباشی خبر چه سود کند

ز شمس مفخر تبریز آنک نور نیافت / وجود تیره او را دگر چه سود کند

ــ مولانا