باران به دامن است هوای گرفته را

بیداد رفت لالۀ بر باد رفته را / یا رب خزان چه بود بهار شکفته را

هر لاله‌ای که از دل این خاکدان دمید / نو کرد داغ ماتم یاران رفته را

جز در صفای اشک دلم وا نمی‌شود / باران به دامن است هوای گرفته را

وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود / آخر محاق نیست که ماه دو هفته را

برخیز لاله بند گلوبند خود بتاب / آورده‌ام به دیده گهرهای سفته را

ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین / بیدار کردی آن گل در خاک خفته را

گر سوزد استخوان جوانان شگفت نیست / تب موم سازد آهن و پولاد تفته را

یارب چه‌ها به سینۀ این خاکدان در است / کس نیست واقف این همه راز نهفته را

راه عدم نرفت کس از رهروان خاک / چون رفت خواهی این همه راه نرفته را

لب دوخت هر که را که بدو راز گفت دهر / تا باز نشنود ز کس این راز گفته را

لعلی نسفت کِلک دُرافشان شهریار / در رشته چون کشم دُر و لعل نسفته را

ــ شهریار

پیشباز لیالی قدر

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را / که به ماسوا فکندی همه سایۀ هما را

دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین / به علی شناختم به خدا قسم خدا را

به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند / چو علی گرفته باشد سر چشمۀ بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ / به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو ای گدای مسکین در خانۀ علی زن / که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من / چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب / که علم کند به عالم شهدای کربلا را

چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان / چو علی که می‌تواند که بسر برد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت / متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت/ که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

به امید آن که شاید برسد به خاک پایت / چه پیام‌ها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان / که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم / که لسان غیب خوش‌تر بنوازد این نوا را

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی / به پیام آشنایی بنوازد و آشنا را»

ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب / غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا

ــ شهریار