خانۀ دل ما را از کرم عمارت کن

ساقیا بده جامی، زان شراب روحانی / تا دمی برآسایم زین حجاب جسمانی

بهر امتحان ای دوست، گر طلب کنی جان را / آنچنان برافشانم، کز طلب خجل مانی

بی‌وفا نگار من، می‌کند به کار من / خنده‌های زیر لب، عشوه‌های پنهانی

دین و دل به یک دیدن، باختیم و خرسندیم / در قمار عشق ای دل، کی بود پشیمانی؟

ما ز دوست غیر از دوست، مقصدی نمی‌خواهیم / حور و جنت ای زاهد! بر تو باد ارزانی

رسم و عادت رندیست، از رسوم بگذشتن / آستین این ژنده، می‌کند گریبانی

زاهدی به میخانه، سرخ روز می‌دیدم / گفتمش: مبارک باد بر تو این مسلمانی

زلف و کاکل او را چون به یاد می‌آرم / می‌نهم پریشانی بر سر پریشانی

خانۀ دل ما را از کرم عمارت کن / پیش از آنکه این خانه رو نهد به ویرانی

ما سیه گلیمان را جز بلا نمی‌شاید / بر دل بهائی نه هر بلا که بتوانی

ــ شیخ بهایی