بنشین بنشین ...

چون دل جانا بنشین بنشین / چون جان بی‌جا بنشین بنشین

بلکا دلکا کم کن یغما / ای خوش سیما بنشین بنشین

عمری گشتی همچون کشتی / اندر دریا بنشین بنشین

افلاطونی جالینوسی / بشکن صفرا بنشین بنشین

چون می چون می تلخی تا کی / همچون حلوا بنشین بنشین

خونم خوردی تا کی گردی / یک دم بازآ بنشین بنشین

تا کی لالا سوزد ما را / بی‌او تنها بنشین بنشین

همچون میزان گشتی لرزان / همچون جوزا بنشین بنشین

دفعم جویی فردا گویی / پیش از فردا بنشین بنشین

همچون کوثر صافی خوشتر / بی‌هر سودا بنشین بنشین

یار نغزم اندر مغزم / همچون صهبا بنشین بنشین

هان ای مه رو برگو برگو / ای جان افزا بنشین بنشین

ــ مولانا

رخسارۀ مردان نگر آراستۀ خون

ای عشق تو ما را به کجا می‌کشی ای عشق / جز محنت و غم نیستی اما خوشی ای عشق

این شوری و شیرینی من خود ز لب توست  / صد بار مرا می‌پزی و می‌چشی ای عشق

چون زر همه در حسرت مس‌گشتنم امروز  / تا باز تو دستی به سر من می‌کشی ای عشق

دین و دل و حسن و هنر و دولت و دانش  / چندان‌که نگه می‌کنمت هر ششی ای عشق

رخسارۀ مردان نگر آراستۀ خون  / هنگامۀ حسن است چرا خامشی ای عشق

آواز خوشت بوی دل سوخته دارد  / پیداست که مرغ چمن آتشی ای عشق

بگذار که چون سایه هنوزت بگدازند  /از بوتۀ ایام چه غم؟ بی‌غشی ای عشق

ــ ه‍ الف سایه

از درون دست تو می‌کشد کمان

نامدگان و رفتگان از دو کرانۀ زمان / سوی تو می‌دوند هان ای تو همیشه در میان

در چمن تو می‌چرد آهوی دشت آسمان / گرد سر تو می‌پرد باز سپید کهکشان

هرچه به گرد خویشتن می‌نگرم درین چمن / آینۀ ضمیر من جز تو نمی‌دهد نشان

ای گل بوستان‌سرا از پس پرده‌ها درآ / بوی تو می‌کشد مرا وقت سحر به بوستان

ای که نهان نشسته‌ای باغ درون هسته‌ای / هسته فروشکسته‌ای کاین همه باغ شد روان

مست نیاز من شدی پردۀ ناز پس زدی / از دل خود برآمدی آمدن تو شد جهان

آه که می‌زند برون از سر و سینه موج خون / من چه کنم که از درون دست تو می‌کشد کمان

پیش وجودت از عدم زنده و مرده را چه غم / کز نفس تو دم به دم می‌شنویم بوی جان

پیش تو جامه در برم نعره زند که بر درم / آمدمت که بنگرم گریه نمی‌دهد امان

ــ ه‍ ا سایه

باش

بیا ای دوست اینجا در وطن باش

شریک رنج و شادی‌های من باش

زنان اینجا چو شیر شرزه کوشند

اگر مردی در اینجا باش و زن باش

ــ محمدرضا شفیعی کدکنی

به نیم‌شب آفتاب می‌باید

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز / خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز

مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی/ که گفته‌اند نکویی کن و در آب انداز

ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا / مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز

بیار زان می گلرنگ مشک بو جامی / شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز

اگر چه مست و خرابم تو نیز لطفی کن / نظر بر این دل سرگشته خراب انداز

به نیم‌شب اگرت آفتاب می‌باید / ز روی دختر گلچهر رز نقاب انداز

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند / مرا به میکده بر در خم شراب انداز

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت / به سوی دیو محن ناوک شهاب انداز

ــ لسان‌الغیب حافظ

به مرید راه عشق ...

بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت / و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌های زار داشت

گفتمش در عین وصل این ناله و فریاد چیست / گفت ما را جلوۀ معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض / پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت

در نمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست / خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت

خیز تا بر کلک آن نقاش جان افشان کنیم / کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

گر مرید راه عشقی فکر بدنامی مکن / شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت

وقت آن شیرین قلندر خوش که در اطوار سیر / ذکر تسبیح ملک در حلقه زنار داشت

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت / شیوه جنات تجری تحتها الانهار داشت

ــ لسان‌الغیب حافظ

دور نیک‌نامی رفت ... نوبت عاشقی‌ست

گفتم آهن‌دلی کنم چندی / ندهم دل به هیچ دلبندی

وان که را دیده در دهان تو رفت / هرگزش گوش نشنود پندی

خاصه ما را که در ازل بوده‌ست / با تو آمیزشی و پیوندی

به دلت کز دلت به‌در نکنم /  سخت‌تر زین مخواه سوگندی

یک دم آخر حجاب یک سو نه / تا برآساید آرزومندی

همچنان پیر نیست مادر دهر / که بیاورد چون تو فرزندی

ریش فرهاد بهترک می‌بود / گر نه شیرین نمک پراکندی

کاشکی خاک بودمی در راه / تا مگر سایه بر من افکندی

چه کند بنده‌ای که از دل و جان / نکند خدمت خداوندی

سعدیا دور نیک‌نامی رفت / نوبت عاشقی‌ست یک چندی

ــ شیخ‌اجل سعدی