تا زنده‌ای چنین کن دل‌های ما حزین کن

باد صبا درآمد فردوس گشت صحرا / آراست بوستان را نیسان به فرش دیبا

آمد نسیم سنبل با مشک و با قرنفُل / آورد نامۀ گل باد صبا به صهبا

کهسار چون زمرّد نقطه زده ز بُسَّد / کز نعت او مُشَعبد حیران شده ست و شیدا

آبِ کبود بوده چون آینه زدوده / صندل شده ست سوده کرده به می مُطرّا

رنگ نبید و هامون پیروزه گشت و گلگون / نخل و خدنگ و زیتون چون قبّه های خضرا

دشت است یا سِتبرق باغ است یا خُوَرنق / یک با دگر مطابق چون شعر سعد و اسما

ابر آمد از بیابان چون طیلسان رُهبان / برق از میانش تابان چون بُسّدین چلیپا

آهو همی گُرازد گردن همی فرازد / گه سوی کوه تازد گه سوی راغ و صحرا

آمد کلنگ فرخ همرنگ چرخ دورخ / همچون سپاه خَلُّخ صف برکشیده سرما

بر شاخ سرو بلبل با صد هزار غلغل / دُرّاج باز بر گل چون عُروه پیش عَفرا

قمری به یاسمن بر ساری به نسترن بر / نارو به نارون بر برداشتند غوغا

باغ از حریر حُلّه بر گل زده مظله / مانند سبز کِلّه بر تکیه گاه دارا

گلزار با تأسف خندید بی تکلّف / چون پیش تخت یوسف رخسارۀ زلیخا

گل باز کرده دیده باران برو چکیده / چون خوی فرو دویده بر عارض چو دیبا

گلشن چو روی لیلی یا چون بهشت مولی / چون طلعت تجلّی بر کوه طور سینا

سرخ و سیه شقایق هم ضدّ و هم موافق / چون مؤمن و منافق پنهان و آشکارا

سوسن لطیف و شیرین چون خوشه‌های پروین / شاخ و ستاک نسرین چون برج ثور و جوزا

وان ارغوان به کَشّی با صدهزار خوشّی / بیجادۀ بدخشی برتاخته به مینا

یاقوت‌وار لاله بر برگ لاله ژاله / کرده بدو حواله غواص دُرّ دریا

شاه اسپرغم رسته چون جعد برشکسته / وز جای برگسسته کرده نشاط بالا

وان نرگس مصور چون لؤلؤ منور / زر اندر و مدوّر چون ماه بر ثریا

عالم بهشت گشته عنبر سرشت گشته / کاشانه زشت گشته صحرا چو روی حورا

ای سبزۀ خجسته از دست برف جسته / آراسته نشسته چون صورت مُهنّا

دانم که پرنگاری سیراب و آبداری / چون نقش نو بهاری آزاده طبع و برنا

گر تخت خسروانی ور نقش چینیانی / ور جوی مولیانی پیرایۀ بخارا

هم نگذرم سوی تو هم ننگرم سوی تو / دل ناورم سوی تو اینک چک تبرّا

کاین مشکبوی عالم وین نوبهار خرم / بر ما چنان شد از غم چون گور تنگ و تنها

بیزارم از پیاله وز ارغوان و لاله / ما و خروش و ناله کنجی گرفته مأوا

دست از جهان بشویم عزّ و شرف نجویم / مدح و غزل نگویم مقتل کنم تقاضا

میراث مصطفی را فرزند مرتضی را / مقتول کربلا را تازه کنم تولا

آن نازش محمد پیغمبر مؤبَّد / آن سید ممجّد شمع و چراغ دنیا

آن میر سربریده در خاک خوابنیده / از آب ناچشیده گشته اسیر غوغا

تنها و دل‌شکسته بر خویشتن گرسته / از خان و مان گسسته وز اهل بیت آبا

از شهر خویش رانده وز ملک بر فشانده / مولی ذلیل مانده بر تختِ ملک مولی

مجروح خیره گشته ایام تیره گشته / بدخواه چیره گشته بی‌رحم و بی‌محابا

بی‌شرم شمر کافر ملعون سنان ابتر / لشکر زده برو بر چون حاجیان بطحا

تیغ جفا کشیده بوق ستم دمیده / بی آب کرده دیده تازه شده معادا

آن کور بسته مطرد بی‌طوع گشته مرتد / بر عترت محمد چون ترک غز و یغما

صفین و بدر و خندق حجت گرفته با حق / خیل یزید احمق یک یک به خونْش کوشا

پاکیزه آل یاسین گمراه و زار و مسکین / وان کینه‌های پیشین آن روز گشته پیدا

آن پنج‌ماهه کودک باری چه کرد ویحک / کز پای تا به تارک مجروح شد مفاجا

بیچاره شهربانو مصقول کرده زانو / بیجاده گشته لؤلؤ بر درد ناشکیبا

آن زینب غریوان اندر میان دیوان / آل زیاد و مروان نظّاره گشته عمدا

مؤمن چنین تمنی هرگز کند نگو نی / چونین نکرد مانی نه هیچ گبر و ترسا

آن بی‌وفا و غافل غره شده به باطل / ابلیس‌وار و جاهل کرده به کفر مبدا

رفت و گذاشت گیهان دید آن بزرگ برهان / وین رازهای پنهان پیدا کنند فردا

تخم جهان بی‌بر این است و زین فزون‌تر / که‌تر عدوی مه‌تر نادان عدوی دانا

بر مقتل ای کسایی برهان همی نمایی / گر هم بر این بپایی بی خار گشت خرما

مؤمن درم پذیرد تا شمع دین بمیرد / ترسا به زر بگیرد سمّ خر مسیحا

تا زنده‌ای چنین کن دل‌های ما حزین کن / پیوسته آفرین کن بر اهل بیت زهرا

ــ مجدالدین کسایی مروزی