در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع / شبنشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمیآید به چشم غم پرست / بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
رشتۀ صبرم به مقراض غمت ببریده شد / همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو / کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست / این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانۀ وصلی فرست / ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع
بیجمال عالم آرای تو روزم چون شب است / با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت / تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو / چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین / تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت / آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع
ــ لسانالغیب حافظ
No comments:
Post a Comment