بیخودی

مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی / شمع جان تابان مبا جز در سرای بیخودی

آفتاب لطف حق بر عاشقان تابنده باد / تا بیفتد بر همه سایه همای بیخودی

گر هزاران دولت و نعمت ببیند عاشقی / ناید اندر چشم او الا بلای بیخودی

بنگر اندر من که خود را در بلا افکنده‌ام / از حلاوت‌ها که دیدم در فنای بیخودی

جان و صد جان خود چه باشد گر کسی قربان کند / در هوای بیخودی و از برای بیخودی

عاشقا کمتر نشین با مردم غمناک تو / تا غباری درنیفتد در صفای بیخودی

باجفا شو با کسی کو عاشق هشیاری است / تا بیابی ذوق‌ها اندر وفای بیخودی

بیخودی را چون بدانی سروری کاسد شود / ای سری و سروری‌ها خاک پای بیخودی

خوش بود ظاهر شدن بر دشمنان بر تخت ملک / لیک آن‌ها هیچ نبود جان به جای بیخودی

گر تو خواهی شمس تبریزی شود مهمان تو / خانه خالی کن ز خود ای کدخدای بیخودی

ــ مولانا