هیچ مگو

چهرۀ زرد مرا بین و مرا هیچ مگو / درد بی‌حد بنگر بهر خدا هیچ مگو

دل پرخون بنگر چشم چو جیحون بنگر / هر چه بینی بگذر چون و چرا هیچ مگو

دی خیال تو بیامد به در خانۀ دل / در بزد گفت بیا در بگشا هیچ مگو

دست خود را بگزیدم که فغان از غم تو / گفت من آن توام دست مخا هیچ مگو

تو چو سرنای منی بی‌لب من ناله مکن / تا چو چنگت ننوازم ز نوا هیچ مگو

گفتم این جان مرا گرد جهان چند کشی / گفت هر جا که کشم زود بیا هیچ مگو

گفتم ار هیچ نگویم تو روا می‌داری / آتشی گردی و گویی که درآ هیچ مگو

همچو گل خنده زد و گفت درآ تا بینی / همه آتش سمن و برگ و گیاه هیچ مگو

همه آتش گل گویا شد و با ما می‌گفت / جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو

ــ مولانا