جَزای آن که نگفتیم شکر روز وصال

جَزای آن که نگفتیم شکر روز وصال / شب فِراق نخفتیم لاجَرَم ز خیال

بدار یک نفس ای قاید این زمام جمال / که دیده سیر نمی‌گردد از نظر به جمال

دگر به گوش فراموش عهد سنگین دل / پیام ما که رساند مگر نسیم شِمال؟

به تیغِ هندی دشمن قتال می‌نکند / چنان که دوست به شمشیرِ غمزه قتال

جماعتی که نظر را حرام می‌گویند / نظر حرام بکردند و خون خلق حَلال

غزال اگر به کمند اوفتد عجب نبود / عجب فتادن مردست در کمند غزال

تو بر کنار فُراتی ندانی این معنی / به راه بادیه دانند قدر آب زلال

اگر مراد نصیحت کنان ما اینست / که ترک دوست بگویيم تصوریست محال

به خاک پای تو داند که تا سرم نرود / ز سر به درنرود همچنان امید وصال

حدیث عشق چه حاجت که بر زبان آری؟ / به آب دیده خونین نبشته صورتِ حال

سخن دراز کشیدیم و همچنان باقیست / که ذکر دوست نیارد به هیچ گونه ملال

به ناله کار میسر نمی‌شود سعدی! / ولیک نالۀ بیچارگان خوشست، بنال

شیخ اجل، سعدی